| تبليغات | X |
شبانه ها
سوال كرد مردي از غم زمانه هاي ما
كه ازچه عاشقانه نيست حافظانه هاي ما؟
سوال كرد و پاسخ از نگاه تلخ ما گرفت
كه زخم دار بار زندگي است شانه هاي ما
كدام ساقي از كدام ساغر از كدام خم
شراب مي دهد به دست عاشقانه هاي ما ؟
ببين كه شعله شعله آه مي كشيم ومي شود
بلند از تمام بام ها زبانه هاي ما
براي مهر هرچه لانه ساختيم سوختند
خراب شد به دست باد آشيانه هاي ما
به نام سابقم مخوان مرا كه بعد سال ها
نمانده است غير خشم از نشانه هاي ما
نه شاهدي! نه رند بي تعلقي! نه عاشقي!
كجا به رنگ حافظ است اين بهانه هاي ما؟
**
دلم شبيه زورقي در آب بود و ناگهان
وزيد موج و ناپديد شد كرانه هاي ما
غروبي از افق رسيد و گم شديم پشت شب
و ناگزير صرف ماه شد شبانه هاي ما
هزار صفحه شعر ناب ساختيم و زد به آب
هزار زورق سپيد با ترانه هاي ما
هزار نامه رفت از هزار سمت و مي رسد
شبي به دست مردم جهان رسانه هاي ما
**
چه نسبتي است بين عشق و سينه هاي داغدار
چه نسبتي است بين بيت شعر و خانه هاي ما؟
صدابزن كه عشق درد گم شدن دراين شب است
صدا كم است و درد مي كنند چانه هاي ما !
نداي آزادي !
دم خروس تو پيداست زير سو گند ت
چنان كه تيغه ي شمشير پشت لبخند ت
دوباره لب به نصيحت گشوده اي و دروغ
دريغ حال مرا مي زند به هم پند ت
چگونه مومن شيريني ات شوم خسرو
كه تلخ مي گذرد روزگارم از قند ت ؟!
به روي سرخ شهيدان ما چه خواهي گفت
از اين سياهي بي شرم اگر بپرسند ت ؟!
چنين كه مدعي عدل كردگار خودي
كجا بريم شكايت از اين خداوند ت؟!
دلم گرفت در اين شهر بي صداي غريب
كه در حصار تو افتاد و مرد در بند ت!
چقدر پشت ستم مي شوي نهان؟ توبگو
پناه مي دهد اين سقف كهنه تا چند ت ؟!
اگر كه مرگ ات ازاين زندگي نجات دهد
به غير نفرتما ن نيست سهم فرزند ت!
بريده شد همه از دست وپاي باور ما
هرآنچه رشته ي پوسيده داشت پيوند ت!
گذشته " قصه ي مرگ اميد" بود . ولي
مباد در پس آينده هيچ ما نند ت
**
ندای خوني ميد ان سبز آزادي
رسيد و آخر خرداد رفت اسفند ت
سياه سوگ سیاووش نيست جامه ي ما
عزاي ديو سپيد است در دماوند ت !!