اتفاقا ما...

sandifal — Tue, 10 Nov 2009 07:48:18 GMT

اينگونه پيش اگر برود...

اين كورها كه چشم توراخواب مي كنند

بازت به خواب حادثه پرتاب مي كنند !

آنگاه باز قصه ي کوران تشنه را

با آبروي چشم تو سيراب مي كنند

اين باد هاي موج سوار عاقبت شبي

ما را دچار وحشت گرداب ميكنند!

تصوير خنده هاي غم انگيز درد را

در وهم شادماني ما قاب مي كنند

با آرزوي مرگ مقدس من و تو را

در انتظار فاجعه بي تاب مي كنند !

وقتي براي كشتنمان نقشه مي كشند

تحسين رزم رستم و سهراب مي كنند!

دارند در برابر چشمان رودها

با دشت ها حكايت مرداب مي كنند !

ما را به درس عاطفه و عشق مي برند

اما به عكس غاصب و قصاب مي كنند!

اين گونه پيش اگر برود هر چه راست را

خرج فريب كرده و نا يا ب مي كنند !

كم كم شكوه زندگي از ياد مي رود

اين سان كه مرگ را همه جا باب مي كنند !!

غزلی از حوالی حال

sandifal — Tue, 20 Oct 2009 06:03:26 GMT

اين هر دو كار سخت محال!

براي دخترانم

هان دخترم! ريا و ريال از پدر مخواه

اين هر دو كار سخت محال از پدر مخواه

آنها كه دست دختر همسايه ديده اي

جز وهم نيست: خواب وخيال از پدر مخواه!

تا اوج ما ل يكشبه هم مي شود پريد

اما در اين معا مله بال از پدر مخواه!

حق با شما و مادر و اقوام ديگر است:

"وقت خريد همت و حال از پدر مخواه"

جز رنج سهم شاعر اين شاهنامه نيست

ديگر توان رستم زال از پدر مخواه

مارا همين كه زنده بمانيم كافي است

رنگ رفاه و كثرت مال از پدر مخواه

از من بپرس باني اين روز تيره كيست

اما جواب تلخ سوال از پدر مخواه

دزدي رسيد و گندم آماده را ربود

تعقيب اين شريك جوال از پدر مخواه !

پايان اين حكايت كور ازپدر مپرس

معناي اين حقيقت كال از پدر مخواه

هان دخترم!براي تو سخت است زندگي

اما به غير نان حلال از پدر مخواه!!

اندر احوالات من وتصادف و...

sandifal — Sat, 03 Oct 2009 12:33:05 GMT

زندگي.... بازندگي !

گزارشي از يك اتفاق ساده وكوتاه

اين يك گزارش كوتاه وساده است از يك اتفاق ساده وكوتاه!

اين گزارش هيچ گونه ارزش قانوني وتوجيهي ندارد ونيز هيچ حرفي براي گفتن جز اينكه تاكيد كند:يكي از آن 7ميليارد وخرده اي آدم روي زمين كه ممكن بود الآن مرده باشد هنوز نمرده است و معلوم نيست تاكي قراراست در بلاتكليفي سهمگين جهان سومي خود به حيات پر بار وبي ثمرش ادامه دهد وبه شكرانه ي ادامه ي زندگي باشكوهش نذر ونيازوخيرات كند !

اين گزارش گذرا تنها پاسخ كوتاهي است به پرسش آن دسته از ياران مهربان ونگران كه مصرانه خواستار توضيح واقعه و يافتن اطمينان از سلامتي اين دوست دار مخلص خويش اند.اين گزارش مي تواند هر گونه تعبير ومعنايي داشته باشد جز اينكه :ايهالناس !من خوشبختانه زنده ام و چه سعادتمند است جهان كه هنوز سنگيني يك آدم 90 كيلويي را بر گرده ي زمين فلك زده اش حس مي كند و همچنان يك پشم كوچك – كه من ام -به چانه ي مبارك آويخته دارد!

بهترين رهاورد چنين واقعه اي براي من مي توانست يك غزل باشد.اما پس از چندين روز خاموشي وفراموشي –كه گاه چه نعمت بزرگي است اين فراموشي- خوب كه ماجرا را شنيدم وحساب هارا كردم ديدم كل داستان از يك رباعي بيشتر نمي ارزد.وهمين شد كه قال قضيه را با رباعي پاياني اين گزارش كندم و از شما استدعادارم در كشكول وزين خطرات وخاطراتتان آن را به حساب قصيده بگذاريد!

به هر روي:

شامگاه هجدهم شهريور1388 -شب ضربت خوردن امام نخست شيعيان-صدمتر ازدوراهي "سررود" گذشته به سمت "قلعه نو" نيم ساعت پس از غروب خورشيد افت ناگهاني قند كاردستم داد و فرمان پرايدي را كه به سمت كلات نادر مي راندم در هموارترين بخش ازجاده اي بسيار ناهموار ازدستم گرفت تاخودروي بي چاره از راه به در شود و بعد از سه -چهاربار غلتيدن به پشت بيافتد ومن وهمراهانم را لنگ در هوا بگذارد!

...خوشبختانه به هيچ كدام مان صدمه جدي وارد نشد جز اينكه سرم شكاف كوچكي برداشت(در همان حوالي فرق شكافته ي امام نخست شيعيان )وچند روزي را براثر ضربه و افت طولاني قند دوچارنعمت با بركت فراموشي بودم تا ...اوايل مهرماه كه رفته رفته بهتر شدم وحالاهم هفته ي دوم است كه باز سركارم!

در باب اين واقعه لحاظات وملاحظات بسياري گفته وشنيده شده است.از آنجمله است :

1-هنوز هم ساعات ومقدمات آغازين اين سفر را به ياد نمي آورم.به ياد نمي آورم كه چگونه آماده ي رفتن شده ام وهمراهانم را كجا ديده ام وچطورسوار ماشينشان كرده ام و مهمتر اينكه يادم نمي آيدچگونه از جاده ي190 كيلومتري مشهد-كلات(لايين نو)120 تايش را رفته ام وبعد اين اتفاق رقم خورده است.فی الواقع هرچه را به یاد می آورم خاطر ه ی رفت وآمد های پیشین من در همین جاده است !

2-دراين مسيرنسبتا طولاني به ندرت مي توان يكي –دو كيلومتر جاده ي كفي يك دست پيدا كرد.جاده ي كلات مسيري كاملا كوهستاني و پر پيچ وخم است كه چنانچه خودرويي از آن خارج و واژگون شود جز به مدد بالگرد نمي توان آن را از اعماق دره ها بيرون كشيد.با اين حال شاهكار" چپ كردن " من در يكي از همان نادر قطعات خطي هموار اتفاق افتاده است واين به نوبه ي خود سازنده ي يك ضرب المثل معروف است (معروف خواهد شد) كه : هيچ چيز باعت انحراف ما از مسير نمي شود مگر راه راست!!

3- ماشين من بيمه ي بدنه نداشت وناگزير براي بازآوردنش از تعميرگاه وصافكاري اقل دوميليوني بايد بسلفم!اين مبلغ جز براي امثال من پول زيادي نيست اما نگراني عمده ي من اينجاست كه سلفيدن يا سرفه كردن براي شكم خالي نتيجه اي جز بيرون ريختن دل وروده نخواهد داشت.باين حال مي گويند برو خدا را شكر كن كه در اين تصادف كسي طوريش نشد .مي گويند مثلا اگر خودت مرده بودي ديگر صحبت از پول برايت چه معنايي داشت؟! مي بينم كه حرفشان درست است.خدارا هزار مرتبه شكر... اما هرچه حساب مي كنم نمي توانم بفهمم شكمي كه جيبش خالي است و اگر بخواهد دو ميليون بيش از محاسبات روزمره اش بسلفد حتما دل وروده اش را بالا مي آورد ديگر شكر گزاري زنده ماندنش براي چيست؟!!

4-دوتن همراهان من دايي وپسردايي ام بودند كه در واقع اين دومي مريض احوال بود ومدتي را به دليل شكستگي لگن درمشهد بستري شده بود.اينطور كه مي گويند من در حال انتقال او به خانه ي شان در روستاي سنگديوار از توابع لايين نو ي كلات نادر بوده ام. .درعين حال فرداي آن روز من مي بايد در لايين نو مجري مراسمي مي بودم كه همه ساله در همين ايام – به ابتكارو همكاري تعدادي از دوستان اهل فرهنگ - براي معرفي و تشويق قبول شدگان كنكور سراسري دانشگاه ها بر گذارمي شود.مي گويند تو نيت ات خير بوده وبراي كار خير در راه بوده اي براي همين هم موضوع به اين سادگي وكم هزينگي ختم به خير شده است.دلم مي خواهد اين حرف ها را باور ودلم را به اين تعارفات خوش كنم اما نمي دانم چرا مرض قند وماشين ظريف ونحيف پرايد اين حرف ها حالي شان نمي شود.نمي دانم چرا همين حالا كه به سلفيدن آن دو ميليون فكر مي كنم از حنجره ام تا انتهاي روده ي كوچكم درد مي كند!

5- دقيقا نمي دانم من اين گزارش را براي چه نوشتم اما مطمئنم اين حرف ها همه ي آن چيزي نيست كه مي خواستم بگويم ونيز شك ندارم كه بناي نوشتن بسياري از اين حرف ها را نداشتم.اين واقعيتي است كه آن را تنها بايد به حساب فراموشي وعدم انسجام ذهني من در اين روزها گذاشت.به هر روي تا پرت وپلا گويي من كا را به جاهاي باريك وتاريك نكشانده آن رباعي موعود را تقديم حضورتان مي كنم. اما پيش از آن از اين فرصت استفاده مي كنم و ضمن عرض گرمترين وخالصانه ترين سپاس ها خدمت عزيزان و نازنيناني كه اين روزها با ر زحمات مرا بر دوش داشته اند ودارند از تمامي عزيزاني كه اين روز ها اسباب نگراني ودلواپسي شان بوده ام صميمانه عذر مي خواهم.بادرود و بدرود.

ادامه ي بازي...

بازآمدم از ميانه ي راه بهشت

تا زنده شوم به حكم تقدير نوشت

تا زنده شوم كه باز بازنده شوم

افسوس ادامه دارد اين بازي زشت!!

یک پست متفاوت

sandifal — Tue, 25 Aug 2009 05:09:18 GMT

دوتاگل توی یه گلدون بلور

در پس پنجره هاي دهكده

دوتا فانوس طلايي روشن اند

شب رو از رو خونه ها پس مي زنند

انگاري نور دو چشماي من اند

دوتا گل توي يه گلدون بلور

كه زمستونا مي شن بهار هم

دوتا كاج با صفا كه عمريه

خم شدن آروم آروم كنار هم

اشكشون كه روي گونه مي چكه

شبنم نجيب رنج و زحمته

زير چتر شاخه هاي سبزشون

سايه بون ساده ي محبته !

اين دو تنديس نجابت واسه من

توي عشق و زندگي نمونه اند

دوتا امضا تو كتاب خلقت اند

يادگاراي خدا تو خونه اند

پدرم يه باغبونه . مادرم

تو شباش مثل يه ماه مهربون

اين ترانه عكس لبخند اوناست

كه مي خوام قاب بگيرم تو آسمون !

معرفی مجموعه ی گزیده ای از غز ل های من

sandifal — Mon, 03 Aug 2009 10:19:38 GMT

ما به روایت من

-----------------

"ما به روایت من" نام مجموعه ی شعری است که اخیرا نشر "تکا "ازسروده های من چاپ و روانه ی بازار کرده است.اینکه این کتاب را کجا می توان دید وخرید حقیقتا نمی دانم اما با توجه به شمارگان ۸۰۰۰تایی مندرج در شناسنامه(و شمارگان ۱۲۰۰۰تایی اش مطابق قرار داد) یحتمل باید به کتاب فروشی های دولتی ونیمه دولتی سراسرکشور هم رسیده باشد.در عین حال به عرض برسانم سهم مؤلف تنها ۲۵ جلد بودکه از این مختصر فی الحال فقط ۵ تا یش باقی مانده است!

این کتاب که الحق به شکل آبرومندانه ای طراحی وچاپ شده ۱۰۲غزل ازگزیده ی کارهای قدیم و جدیدم را در بردارد و حدودا همه ی شعرهای عرضه شده در این وبلاگ را هم شامل می شود.برای من مهمترین نکته در چاپ این مجموعه امکان حضور آثاری است که نقد بی پرده ی رفتار حاکمان مضمون عمده ی آن است وبراین اساس چنانچه وسعت بلند نظری ممیزان وزارت ارشاد وسعه ی صدر گردانندگان نشر تکا را می دانستم به همین مختصر خودسانسوری موجود ومحسوس هم تن نمی دادم!

باری «ما به روایت من» هیچ ادعایی ندارد جز این امیدواری که توانسته باشد برداشت «من» از شرایط اجتماعی وسیاسی و تاریخی« ما »را به صادقانه ترین وصریح ترین شکل ممکن به محضر قاضیان عادل و مصلحت ستیز فردا روایت کند.یکی از غزل های این کتاب را می خوانید:

------------

بعد از اين

اين شعر ها براي زماني است بعد از اين

فرياد بي دريغ دهاني است بعد از اين

اين واژه اي كه درد مرا مي كشد به دوش

در جست وجوي حس بياني است بعد از اين

امروز در مكالمه لاليم و ناگزير

اين حرف ها براي زباني است بعد از اين

اين قومر اگر براي خدا بندگي نكرد

در انتظار خلق جهاني است بعد ازاين

گفتم به آرش اينهمه ترديد چيست؟گفت:

اين تيرها براي كماني است بعد از اين

با بركه ي محاصره در كوه ها بگو

چشمم به آب هاي رواني است بعد از اين

معذورم از تو اي غزل خسته ام كه عشق

احساس ناب مرد و زناني است بعد از اين

شب با دهان سفره ي خالي به خند ه گفت

خورشيد قرص كوچك ناني است بعد از اين

حالاكه گوش سنگ بدهكار ناله نيست

بغضم طلوع خط و نشاني است بعد از اين

ما گريه مي كنيم و به جايي نمي رسيم

فرياد كن كه گريه روا نيست بعد از اين

بسيار حرف ها كه نگفتيم و رد شديم

اين شعر بخشي از سخناني است بعد ازاين

خواهي شنيد قصه ي مارا اگرچه دير

از اين غزل كه نامه رساني است بعد ازاين !

برای بهانه ها

sandifal — Sun, 12 Jul 2009 09:23:18 GMT

شبانه ها

سوال كرد مردي از غم زمانه هاي ما

كه ازچه عاشقانه نيست حافظانه هاي ما؟

سوال كرد و پاسخ از نگاه تلخ ما گرفت

كه زخم دار بار زندگي است شانه هاي ما

كدام ساقي از كدام ساغر از كدام خم

شراب مي دهد به دست عاشقانه هاي ما ؟

ببين كه شعله شعله آه مي كشيم ومي شود

بلند از تمام بام ها زبانه هاي ما

براي مهر هرچه لانه ساختيم سوختند

خراب شد به دست باد آشيانه هاي ما

به نام سابقم مخوان مرا كه بعد سال ها

نمانده است غير خشم از نشانه هاي ما

نه شاهدي! نه رند بي تعلقي! نه عاشقي!

كجا به رنگ حافظ است اين بهانه هاي ما؟

دلم شبيه زورقي در آب بود و ناگهان

وزيد موج و ناپديد شد كرانه هاي ما

غروبي از افق رسيد و گم شديم پشت شب

و ناگزير صرف ماه شد شبانه هاي ما

هزار صفحه شعر ناب ساختيم و زد به آب

هزار زورق سپيد با ترانه هاي ما

هزار نامه رفت از هزار سمت و مي رسد

شبي به دست مردم جهان رسانه هاي ما

چه نسبتي است بين عشق و سينه هاي داغدار

چه نسبتي است بين بيت شعر و خانه هاي ما؟

صدابزن كه عشق درد گم شدن دراين شب است

صدا كم است و درد مي كنند چانه هاي ما !

برای مسببین اغتشاش های اخیر

sandifal — Sun, 28 Jun 2009 07:46:18 GMT

نداي آزادي !

دم خروس تو پيداست زير سو گند ت

چنان كه تيغه ي شمشير پشت لبخند ت

دوباره لب به نصيحت گشوده اي و دروغ

دريغ حال مرا مي زند به هم پند ت

چگونه مومن شيريني ات شوم خسرو

كه تلخ مي گذرد روزگارم از قند ت ؟!

به روي سرخ شهيدان ما چه خواهي گفت

از اين سياهي بي شرم اگر بپرسند ت ؟!

چنين كه مدعي عدل كردگار خودي

كجا بريم شكايت از اين خداوند ت؟!

دلم گرفت در اين شهر بي صداي غريب

كه در حصار تو افتاد و مرد در بند ت!

چقدر پشت ستم مي شوي نهان؟ توبگو

پناه مي دهد اين سقف كهنه تا چند ت ؟!

اگر كه مرگ ات ازاين زندگي نجات دهد

به غير نفرتما ن نيست سهم فرزند ت!

بريده شد همه از دست وپاي باور ما

هرآنچه رشته ي پوسيده داشت پيوند ت!

گذشته " قصه ي مرگ اميد" بود . ولي

مباد در پس آينده هيچ ما نند ت

ندای خوني ميد ان سبز آزادي

رسيد و آخر خرداد رفت اسفند ت

سياه سوگ سیاووش نيست جامه ي ما

عزاي ديو سپيد است در دماوند ت !!

برای گربه ی غمگین...

sandifal — Sun, 07 Jun 2009 06:06:18 GMT

گربه !!

گربه اي عاشق زيبايي انسان شده بود

آنقدر عاشق و بي دل كه پريشان شده بود!

عشق انسان و دل گربه ي كوچك ؟ باري...

كار سختي است ولي سخت هم آسان شده بود

گربه ي عاشق و دل باخته در شهر غريب

كنج ويرانه ي يك باغچه مهمان شده بود

عشق اين گربه پر از پاكي و بي باكي بود

آنچنان بود كه سر لوحه ي شيران شده بود!

عشق اگر بود تهيدستي انسان هم بود

و ازاين روي غم گربه دو چندان شده بود

با خودش می گفت:اين شهر چرا گرسنه است؟

- پاسخ پرسش او سفره ي بي نان شده بود!

هرچه مي رفت نگاهش به نبودن مي خورد

چشمش انگار كه بن بست خيابان شده بود

گربه از فرط هوا خواهي انسان نا چار

سخت سر گشته ي صحرا و بيابان شده بود

تا كه يك روز به دنبال دويدن يك عمر

كوچه ي عشق برايش خط پايان شده بود

گربه ي بي خبر از سرعت و ساعت ناگاه

زير ماشين زمان رفته و داغان شده بود!

همه ديدند كه در كوچه ي تاريخ آن روز

گربه ي گم شده اي نقشه ي ايران شده بود !!

براي تو وآرش

sandifal — Wed, 20 May 2009 07:47:18 GMT

آرش !

آرش ! بيفكن تير ديگر سرزمينت را

بر خيز و بر خاور بيفشان آستينت را

آنقدر در تركش نهادي تير بي پيكان

كه از يادمان برديم فرق مهر و كينت را!

نزديك و تنگ و تار شد اين مرز. بر البرز

بازآي و روشن كن دوچشم دور بينت را

اين واپسين بخت است -در گوش تو مي گوييم-

فرياد كن در دشت تير آخرينت را

خشم تورا ديريست پيران آرزو مند ند

خم كن كمانت را و پرچين كن جبينت را

چيزي نماند از خيمه هاي شعله ور . ناچار

بيدار كن ياران خاكستر نشينت را

در اتفاق دوستان و دشمنان ديدي

اهريمنان - حتي - اذان گفتند دينت را؟!

با اين همه سرهاي از دانش تهي با تيغ

چندين كمند شصت خم بربند زينت را

شب لشكرش را پشت كوه آورد. چون خورشيد

بر قله ها طوفان آتش كن كمينت را

آغاز كن با دوستان كينه ورز آنگاه

برجاي بنشان دشمنان روس و چينت را !

نامه ای به اهل قلم

sandifal — Mon, 11 May 2009 12:06:01 GMT

خبر- نظر- اثرو.......التماس دعا!

دوستان عزيز و سروران گرامي!

سلام.

آنها كه دستي به كار نوشتن دارند وبه هر طريق در همين دنياي مجازي براي خود خانه اي ساخته اند و هرازگاه به همسايه هاي اين جهان پهناور بي مرز سري مي زنند و با نظر و اثرخود به رونق اين بازار مكاره مي افزايند به روشني واقفند كه گسترش وبلاگ ها و وبسايت ها و عرصه هاي تبادل اطلاعات مجازي همانقدر كه محصول توسعه ي روزافزونitوامكانات رشك انگيز"وب"است به همان اندازه هم با محدوديت امكان اظهار نظر و عرض اندام در دنياي واقعي ارتباطات رسانه اي مربوط است.دشواري تدارك ديدن يك رسانه ي نوشتاري در دنياي واقعي ما به عوامل و مناظر متعددي بر مي گردد كه گران وهزينه بر بودن- منوط به داشتن مجوز بودن – عدم اقبال تضمين شده ي مخاطب و اشراف بر روابط مافيايي پس پرده ي مناسبات از جمله ي آن است.

با اين مقدمه و در نظر داشتن اين حقيقت تلخ كه : در شهري مثل مشهد كه از هر منظر دومين شهر بزرگ كشور ايران به شمار مي رود سرانه ي انتشار روزنامه و مجله و كتاب رقمي بسيار حقير و آزار دهنده است شنيدن خبر تولد يك روزنامه خبری مبارك و اميد آفرين است. در اين ارتباط سخن بسيار مي توان گفت اما در اين مجال از خير بازگفت آن بسيار – كه بسيارتان ناگفته مي دانيد- مي گذرم. و به اين بسنده مي كنم كه:

"شهر آرا"كه تا پايان ارديبهشت ماه جاري سال دوازدهم انتشار خود را به صورت هفته نامه دنبال مي كند مصوب و مقرر است كه از اوايل خردادماه روزنامه شود.گرچه اين خبر را پيشتر برخي ازدوستان بطور خصوصي شنيد ه اند اما به پيشنهاد همان ها بد نديديم در اين وبلاگ آن را با دوستان و خوانندگان گرامي در ميان بگذاريم.

آنچه پس از خبر عمومي انتشار روزنامه ي شهر آرا نياز مند اطلاع رساني دقيق مي نمايد اين كه اين روزنامه "سرويس ادب و هنر" هم دارد و ظاهرا مسووليت اين بخش از كار به عهده ي اينجانب است.

پس اين اعلام عمومي بدان معناست كه دوست دارم دوستان اهل قلم و ادب و نظرم اين فرصت را مغتنم بدانند و ضمن منتي كه بر بنده خواهند نهاد آثار خود را اعم از شعر و قصه يا نقد و نظر يا هر چه را گمان دارند در چنين مجموعه اي ظرفيت رسانه اي شدن دارد به نشاني من ميل كنند :

sepahilaeen@yahoo.com

نيازمند توضيح نيست كه شهر آرا روزنامه ي مردم مشهد است وبراي اين طيف ازمخاطبان وبا ملاحظه ي پوشش دادن دغدغه هاي آنان منتشر مي شود.در واقع مطالب مندرج در اين روزنامه بايد واجد ويژگي هاي ذيل باشد:

1- به نحوي با شهرو مردم مشهد(وبا كمي اغماض خراسان) در پيوند باشد.يعني يا نويسنده زاده ي اين جغرافيا باشد يا به موضوعي بپردازد كه از اين جغرافيا وجاهت مي گيرد.از منظر ما مشهد يك كشور است و سرويس ادب و هنرشهر آرا مي خواهد به مناسبات ادبي – هنري اين كشور بپردازد.

2- از نگاه ما محدوده ي انتشار به معني محدوديت نگاه به كاروآثار قلمي نيست.از قضا تصميم گرفته ايم در اين سرويس به مقوله ي هنر وادب خيلي هم جدي و تخصصي نگاه كنيم.در واقع گرچه محدوده ي انتشار ما مشهد است اما نگاه ما همواره به استانداردهاي كشوري وجهاني ادب و هنر خواهد بود.

3- "فهم عوام و پسند خواص" شعار درست و دقيقي است كه سياست گزاران رسانه اي براي كيفيت مطالب منتشره در يك روزنامه همواره مد نظر داشته اند ولحاظ كردن آن را به نويسندگان خود توصيه مي كنند.ما هم به اين اصل معتقديم و هرگز فراموش نخواهيم كرد كه توجه تخصصي به مقوله ي ادب وهنر نه بايد تا بدانجا باشد كه مخاطب عمومي روزنامه را از پيگيري ودرك آن ناتوان و نوميد كند.

در پايان اين نكته را هم ناگفته نگذارم كه شهرآرا آماده است تا به دوستاني كه مايلند بطور جدي و مستمر با آن در ارتباط باشند وبرايش بنويسند در صورت تمايل آنان (مطابق اشل پرداختي ديگر روزنامه ها) حق التاليف بپردازد.