اتفاقا ما...

یعنی ما ول معطلیم آقای احمدی نژاد؟!

sandifal — Tue, 24 Nov 2009 11:14:18 GMT

پاسخ به اظهارات عوامانه ی یک رئیس جمهور

لینک مطلب چاپ شده در روزنامه ی شهرآرا ( سه شنبه سوم آذرماه صفحه ی ۱۲ ستون سمت چپ) :

/http://www.shahraranews.com

برای خاطر یاران که منبسط بهتر!

sandifal — Wed, 18 Nov 2009 16:05:18 GMT

قصيده ي قطاريه !!!

يك سند مهم سياسي ... تاريخي ... ادبي و...بي ادبي!!!!

اشاره :

پس از هفته ها وماه ها شعر ومطلب غم انگيز و اندوهبار گذاشتن توي وبلاگ اين يكي يك پست كاملا متفاوت است : پستي دل انگيز وخيال انگيز و...خاطره انگيز !این پست را دوستانی که دسترسی به اینترنت ندارند یا ملاحظه ی مطلب مکتوبش را بیشتر می پسندند انشاءالله بزودی در روزنامه ی شهرآرا خواهند خواند.

مقدمه 1:

سال ها پيش كه ما جوان بوديم كنگره هاي شعر هم در سراسر اين مملكت گل وبلبل رونقي داشت واز همين رهگذر گروهي از دوستان شاعر ما از اركان ثابت اين كنگره ها شده بودند و همين بهانه داده بود دست طنزپردازان ودست اندازان كه شعر ها ساخته و طنز ها پرداخته بودند در مذمت اين عادت قبيحه!

والبته مانيزبه دليل همان جواني كه گفتيم هر از گاه دعوت اهل كنگره را اجابت مي كرديم واگرانكارمان به نتيجه مي نشست ودعوت به اصرار وتكرار مي كشيد آنوقت دست اهل وعيال را هم مي گرفتيم ويك مسافرت مفت ومسلم مي افتاديم روي دست جماعت كنگره ساز ودعوت باز!!!

در همان سال ها كه گفتيم- وگفتيم چه سال هاي پركنگره ي بدي بود!- يك عادت رايج هم وجود داشت كه به نوبه ي خود سنتي شده بود محكم – كه همچون اغلب سنت هاي محكم اسباب مزاح ومضحكه ي جماعت شاعر بود – وآن اينكه : چون پا به سفر مي شديم وهمسفر اهل نظر ناگاه يكي بيتي مي ساخت وزمزمه اش مي كرد وناخودآگاه وفي البداهه با همراهي وهمكاري ديگر همسفران همين مي شد سرآغاز ساختن سروده اي طنز در باب مسائل بسيار از ادب گرفته تا سياست وتاريخ تا مدح كسان وذ م ناكسان و...!!!

مقدمه 2 :

آنچه در ادامه خواهيد خواند قصيده اي ست رهاورد سفر به يكي از همين كنگره هاي شاعرانه وهمذوقي هاي دوستانه.قريب پانزده سال پيش بود وگمانم اواخرپائيزكه به دعوت كاظم علي پور – شاعرنام آشناي لرستاني – من وچند تن از شاعران خراساني ديگرپابه ركاب شديم براي رفتن به خرم آباد وشركت در كنگره ي شعر "شقايق ها".

همسفران عبارت بودند از:محمد كاظم كاظمي – آرش شفاعي – منيژه درتوميان – انسيه موسويان (همسفري كه بزودي با آرش همسر شد )– من(عليرضا سپاهي لايين )ومرضيه زيدانلو (همسرم).

اين شعر كه يكي از معروفترين قصايد مسافرتي آن سال هاست به وسيله ي اين چند نفر سروده شده است.في الواقع به محض رسيدن به راه آهن مشهد وملاحظه ي تاخيري كه در حركت قطار بود و پس از آن حركت ناباورانه ودير هنگام قطار بهانه شد تا ناخودآگاه و كنايه آميز زمزمه كنيم :خبر دهيد به ياران قطار حركت كرد..!

همين شد كه قصيده ي ماهم شروع شد و راه را با ما ادامه داد تا...رسيدن به خرم آباد وديدن ديگردوستان شاعر وخواندن شعر براي آنان وحتي به نظم كشيدن عكس العمل ايشان از شنيدن قصيده كه درواقع آخرين بيتها سروده شد!البته آن سفر با توجه به كنسل شدن پروازتهران - خرم آباد ونشستن اجباري ما شش تن در يك بنز قديمي مدل46 وحركت شبانه در جاده اي كوهستاني وبرفگير چيزي نمانده بود به يك تراژدي ابدي بدل شود ومرثيه هاي دوستان جاي اين قصيده را بگيرد- كه بارها تا آستانه ي زيارت مرگي فجيع مي رفتيم -اما ما چنين مي خواستيم وخدا هم چنان نخواست!

اما جالب است بدانيد كه اين سروده را هيچ يك ازآن چند تن دراختيار ندارند.وعجيب تراينكه تنهامن – آدمي كه شتربابارش لابلاي كتاب ها وكاغذ پاره هايش گم مي شود – آن را گوشه اي نگه داشته ام!

در باب ارزش اين سروده همين قدر بگويم كه تا كنون استاد كاظمي چندين بار خواسته با رقم هاي نجومي! آن را خريداري كند اما من حاضر به چنين معامله اي نشده ام ودليل اينكه در چنين ايامي دست به انتشارش مي زنم تنها اين است كه استاد به سفر كابل رفته اند وبيم آن مي رود پس از ديداربا طالبان يا ملاقات سربازان آمريكايي از بازآمدن به ايران وخريدن اين قصيده صرف نظر فرمايند!!

مقدمه 3 :

در سرودن اين ابيات هرنفر – والبته بيشتراز جمع آقايان – سهمي دا شته اند وناگفته پيداست همچنانكه اين سروده در پاره اي ابيات فضاي آن سال هاي شعر مشهد را روايت مي كند در عين حال هيچ گونه قصد اسائه ي ادب به هيچ يك از دوستان شاعر درميان نبوده وبرعكس به حكم آن كه گفت"هركه دراين بزم مقرب تر است/جام بلا بيشترش مي دهند"در اين فقره هم بيشتر دوستان شاعرتر يا شاعران دوست تر مورد لطف ونوازش قرار گرفته اند!!و..در نهايت اينكه اميدوارم اين شوخي قديمي آنقد رمزه دار باشد كه خاطر مبارك خوانندگانش را منبسط كند ودر حضرتشان دست كم به خاطره اي كوچك بدل شود.همين!

قصيده ي قطاريه...!!!

خبردهيد به ياران قطار حركت كرد

درست بيست دقيقه به چار حركت كرد

شگفت نيست عزيزان همسفر اينبار

كه بي معطلي وانتظار حركت كرد!

قطار قرن اتم بود وسوختش گازوئيل

عجيب نيست اگر بي بخار حركت كرد

كلاغ بود كه مي خواند برفراز درخت

ولي قطاردرآن قارقار حركت كرد

بسان قافله ي رخش هاي پيوسته

كه رستمان شده برآن سوار حركت كرد

دمي پياله ي مي نوش كرده با خيام

به جبرمومن وبي اختيار حركت كرد

و از مقابل مردي به جاي مانده گذشت

و بعد بنده شنيدم: ...هوار حركت كرد!

ومرد مانده به جا دست وپا فراوان زد

وروي ريل به حال فرار حركت كرد

چنان به گريه درآمد كه جملگي ديديم

زچشم او دوعدد آبشار حركت كرد!

دو آبشار براي چه بود؟مي گوييم:

كه در قطار از او يك نگار حركت كرد

و مرد ديگري اندر قطار مي خنديد

رقيب بود كه با گلعذار حركت كرد!

دلي شكست ومردي زپا فتاد دريغ

ويك جنازه به سمت مزار حركت كرد

وبعد شاعر احساس هاي خشم آلود

به گوشمالي آن هم قطار حركت كرد

كدام شاعر جز كاظمي نبود كسي

كه سوي مرد رقيب آشكار حركت كرد

دهان گشود ولي لهجه اش نمايان شد

وعرق ملي اهل قطار حركت كرد

واز قطار برونش فكند مرد رئیس

واو پياده سوي قندهار حركت كرد

...پياده آمده بود وپياده برمي گشت

غروب در نفس جاده يار حركت كرد!

به انتقام گرفتن سپاهي لايين

عنان گسيخته وبي قرار حركت كرد

چوگردباد كه "توفد به دشت خشماگين

وزان سپس به سوي كوهسار..." حركت كرد

بسان رستم آن دم كه در صف هيجا

به سوي معركه ي كارزار حركت كرد

نه بل بسان علي در مصاف خندق وبدر

به كف گرفته همي ذوالفقار حركت كرد

پس از مقابله ديديم اندكي نگذشت

كه ناسزا به لب واشكبار حركت كرد

ولي خطا مكنيد آن نبود شاعرما

كه اشكباررئيس قطار حركت كرد!

نخورده بود كتك بل رئيس را زده بود

عجب نبد كه چنين با وقار حركت كرد

در اين ميانه ولي آرش بجستاني

شبيه شير ژيان در شكار حركت كرد

همو كه شب به كمربند بسته شد به قطار

وتا به صبح به حال نزار حركت كرد..(1)

...بله اگرچه كه او آرش كمانگير است

كمان نداشت كه با تيربار حركت كرد...(2)

ولي زبس كه براو ترس گشت مستولي

مداخلت ننمود از كنار حركت كرد!

...خبر دهيد به ياران قطار حركت كرد

درست بيست دقيقه به چار حركت كرد

بسان زخمه ي غم چرخ هاي آن مركوب

به روي تار فتاده دوتار حركت كرد

ويا توگويي در رزمگاه بعثي دون

به روز جنگ صف پاسدار حركت كرد

و هست "بعثي دون" وصفي از جناب "حميد"

كه در قصيده ي ما استوار حركت كرد

وچون قصيده به اينجا رسيد حس كرديم

قطار از بغل سبزوار حركت كرد!

قطار يك صف سرو است سرو سبز بلند

كه گويي از لب يك جويبار حركت كرد

و يا به لحظه ي توفان كه سخت مي آيد

به يك اشاره رديف چنار حركت كرد

ويا به جانب قدرت به حال جنگيدن

شبيه مملكت همجوار حركت كرد

شروع كرد وتكان خورد وبعد راه افتاد

بسان زلزله ي رودبار حركت كرد

بله دوباره بگويم قطار حركت كرد

درست بيست دقيقه به چار حركت كرد

بسان يار زياران بريده اكرامي

كه مي كند زخودش هم فرار حركت كرد

بسان عارف و نقاد بي در و پيكر

كه هست كنيه ي او مرگبار حركت كرد

ويا بسان محد ث - يل خراساني –

كه گشته كنگره هارا دوچار حركت كرد

ويا بسان نظافت سوار بر موتورش

كه هست غالب شعرش شعار حركت كرد

بسان سيد ساز آشناي سنگين خواب

كه نيمروز بخيزد خمار حركت كرد

ويا شبيه اميري امير شعر كه او

به زيد وعمر بيايد كنار حركت كرد

ويا شبيه رفيعا كه ماعري است بزرگ

كلاه برسر و هندا سوار حركت كرد

وياشبيه چشامي كه شاعري است بلند

وقد اوست شبيه چنار حركت كرد

ويا شبيه محمد حسين جعفريان

عصا گرفته وتيمور وار حركت كرد...

...نبود نيت هجو سرآمدان سخن

قلم به وصف صغار وكبار حركت كرد

قصيده تي كه سروديم در ميان قطار

به شرق وغرب شبيه غبار حركت كرد

نشان قدرت اين شعر آنكه چون خوانديم

چه دودي از سر عبدالجبار حركت كرد!!!

...................

پا نوشت ها (بخش هاي پايين پريده از قطار...قصيده):

1-بخشي از قصيده در قالب مثنوي:

بس كه جا تنگ بود دركوپه

مدتي جنگ بود دركوپه

قرعه انداختيم و طبق قرار

رفت آرش به روي طاق قطار

تا نيفتد به زير از بيمش

با كمربند سخت بستيمش!

2-بخشي از قصيده در قالب غزل:

كمان نداشت كه بردوش آرپي جي داشت

و او قيافه گكي نسبتا بسيجي داشت

شبيه كاظمي از ده پياده آمده بود

شبيه جعفريان حسرت دوعيجي داشت

نرفته بود به جنگ از اسارتش مي گفت

و انفجار نديده هميشه گيجي داشت

نشسته در خم يك كوچه گفت :عطارم

نرفته بود به قشم وخيال فيجي داشت

هنوز از دهنش بوي شير مي آمد

هنوز از پدرش انتظار جي جي داشت !

زساكنان خراسان ودر جنوب مقيم

بدين لحاظ كمي لهجه ي خليجي داشت...

...........................................................................

مؤخرات :توضيح ناگزير برخي واضحات:

1-بيت هفدهم اشاره به شاهكار استادكاظمي دارد: پياده آمده بودم پياده خواهم رفت...

2-در بيت سي وسوم با توجه به واژه ي "حميد" و"سبزوار" واضح است كه منظور سرايندگان" استاد حميد سبزواري"حفظهم الله است.

3- بيت سي وششم مراد از "مملكت همجوار" افغانستان است كه آن زمان درگير جنگ هاي داخلي هولناكي بود والبته مع الاسف همچنان است كه بود...

4-زلزله ي رودبار راكه آن سالها فاجعه آفريده بود شايد برخي به خاطر نداشته باشند.بيت سي وهفتم اشاره به آن واقعه ي اسفباردارد.

5-در بيت سي ونهم ودر نسخه ي دست نويس كه به خط آرش است ابتدا نوشته شده :"بسان كرد زكردي رميده اكرامي" كه بعد به خط استاد كاظمي به صورت موجود اصلاح شده.انشاي نخست شايد اشاره به ماجراي تغيير فاميلي جناب دكتراكرامي دارد كه قبلا:"اكرادي فر"بود وبعد اكرامي فر شد.

6-بيت چهلم اشاره ي طنزي است به شاعرخراساني محمدرمضاني فرخاني كه "م . رگبار"تخلص مي كرد و درآن سالها رفتارهاي عارف مسلكانه و-نيز - نقد هاي تند وپرحرارتش زبانزد بود.

7-مصرع نخست بيت چهل وسوم هم كه در وصف سيدمحمد بهشتي شاعر است در نگارش اوليه وپيش از اصلاح استاد كاظمي بوده: بسان سيد خواب آشناي پشمالو ! ياد ايامي كه...

8-در بيت چهل وپنجم "كلاه برسر وهندا سوار"ي قاسم رفيعا يادكردي است از روزگاري كه اوضمن شاعری وتحصیل در دانشگاه پستچي هم بود وهميشه اورا كلاه برسر وهندا سوار مي ديديم(شاید به خاطر راه دور طرقبه تا مشهد که اوناگزیرباید با موتور می آمد).كتاب "خاطرات پستچي" قاسم عزیز ماحصل آن سالهاست.

9-بيت چهل وهفتم را كه توصيف حالت متاسي از مصدوميت جعفريان عزيز- درحين فيلم سازي در افغانستان است - استاد كاظمي در نسخه دستنويس خط زده بود.شايد به خاطر...

10-واضح است كه در بيت پاياني"عبدالجبار" را كه اشاره به نام استاد كاكايي دارد به ضرورت وزن بايد بي تشديد خواند.ضمنا اگر دراین قصیده به من -سپاهی لایین- کمتر گیر داده اندبه دلیل نجابت بسیاری است که همقطاران عزیز برای حفظ آبروی اینجانب در حضور همسرم - که تازه یکسالی از ازدواجمان می گذشت - به خرج دادند!خدایشان خیر دهاد وآل و حال و مال .

sandifal — Tue, 10 Nov 2009 07:48:18 GMT

اينگونه پيش اگر برود...

اين كورها كه چشم توراخواب مي كنند

بازت به خواب حادثه پرتاب مي كنند !

آنگاه باز قصه ي کوران تشنه را

با آبروي چشم تو سيراب مي كنند

اين باد هاي موج سوار عاقبت شبي

ما را دچار وحشت گرداب ميكنند!

تصوير خنده هاي غم انگيز درد را

در وهم شادماني ما قاب مي كنند

با آرزوي مرگ مقدس من و تو را

در انتظار فاجعه بي تاب مي كنند !

وقتي براي كشتنمان نقشه مي كشند

تحسين رزم رستم و سهراب مي كنند!

دارند در برابر چشمان رودها

با دشت ها حكايت مرداب مي كنند !

ما را به درس عاطفه و عشق مي برند

اما به عكس غاصب و قصاب مي كنند!

اين گونه پيش اگر برود هر چه راست را

خرج فريب كرده و نا يا ب مي كنند !

كم كم شكوه زندگي از ياد مي رود

اين سان كه مرگ را همه جا باب مي كنند !!

غزلی از حوالی حال

sandifal — Tue, 20 Oct 2009 06:03:26 GMT

اين هر دو كار سخت محال!

براي دخترانم

هان دخترم! ريا و ريال از پدر مخواه

اين هر دو كار سخت محال از پدر مخواه

آنها كه دست دختر همسايه ديده اي

جز وهم نيست: خواب وخيال از پدر مخواه!

تا اوج ما ل يكشبه هم مي شود پريد

اما در اين معا مله بال از پدر مخواه!

حق با شما و مادر و اقوام ديگر است:

"وقت خريد همت و حال از پدر مخواه"

جز رنج سهم شاعر اين شاهنامه نيست

ديگر توان رستم زال از پدر مخواه

مارا همين كه زنده بمانيم كافي است

رنگ رفاه و كثرت مال از پدر مخواه

از من بپرس باني اين روز تيره كيست

اما جواب تلخ سوال از پدر مخواه

دزدي رسيد و گندم آماده را ربود

تعقيب اين شريك جوال از پدر مخواه !

پايان اين حكايت كور ازپدر مپرس

معناي اين حقيقت كال از پدر مخواه

هان دخترم!براي تو سخت است زندگي

اما به غير نان حلال از پدر مخواه!!

اندر احوالات من وتصادف و...

sandifal — Sat, 03 Oct 2009 12:33:05 GMT

زندگي.... بازندگي !

گزارشي از يك اتفاق ساده وكوتاه

اين يك گزارش كوتاه وساده است از يك اتفاق ساده وكوتاه!

اين گزارش هيچ گونه ارزش قانوني وتوجيهي ندارد ونيز هيچ حرفي براي گفتن جز اينكه تاكيد كند:يكي از آن 7ميليارد وخرده اي آدم روي زمين كه ممكن بود الآن مرده باشد هنوز نمرده است و معلوم نيست تاكي قراراست در بلاتكليفي سهمگين جهان سومي خود به حيات پر بار وبي ثمرش ادامه دهد وبه شكرانه ي ادامه ي زندگي باشكوهش نذر ونيازوخيرات كند !

اين گزارش گذرا تنها پاسخ كوتاهي است به پرسش آن دسته از ياران مهربان ونگران كه مصرانه خواستار توضيح واقعه و يافتن اطمينان از سلامتي اين دوست دار مخلص خويش اند.اين گزارش مي تواند هر گونه تعبير ومعنايي داشته باشد جز اينكه :ايهالناس !من خوشبختانه زنده ام و چه سعادتمند است جهان كه هنوز سنگيني يك آدم 90 كيلويي را بر گرده ي زمين فلك زده اش حس مي كند و همچنان يك پشم كوچك – كه من ام -به چانه ي مبارك آويخته دارد!

بهترين رهاورد چنين واقعه اي براي من مي توانست يك غزل باشد.اما پس از چندين روز خاموشي وفراموشي –كه گاه چه نعمت بزرگي است اين فراموشي- خوب كه ماجرا را شنيدم وحساب هارا كردم ديدم كل داستان از يك رباعي بيشتر نمي ارزد.وهمين شد كه قال قضيه را با رباعي پاياني اين گزارش كندم و از شما استدعادارم در كشكول وزين خطرات وخاطراتتان آن را به حساب قصيده بگذاريد!

به هر روي:

شامگاه هجدهم شهريور1388 -شب ضربت خوردن امام نخست شيعيان-صدمتر ازدوراهي "سررود" گذشته به سمت "قلعه نو" نيم ساعت پس از غروب خورشيد افت ناگهاني قند كاردستم داد و فرمان پرايدي را كه به سمت كلات نادر مي راندم در هموارترين بخش ازجاده اي بسيار ناهموار ازدستم گرفت تاخودروي بي چاره از راه به در شود و بعد از سه -چهاربار غلتيدن به پشت بيافتد ومن وهمراهانم را لنگ در هوا بگذارد!

...خوشبختانه به هيچ كدام مان صدمه جدي وارد نشد جز اينكه سرم شكاف كوچكي برداشت(در همان حوالي فرق شكافته ي امام نخست شيعيان )وچند روزي را براثر ضربه و افت طولاني قند دوچارنعمت با بركت فراموشي بودم تا ...اوايل مهرماه كه رفته رفته بهتر شدم وحالاهم هفته ي دوم است كه باز سركارم!

در باب اين واقعه لحاظات وملاحظات بسياري گفته وشنيده شده است.از آنجمله است :

1-هنوز هم ساعات ومقدمات آغازين اين سفر را به ياد نمي آورم.به ياد نمي آورم كه چگونه آماده ي رفتن شده ام وهمراهانم را كجا ديده ام وچطورسوار ماشينشان كرده ام و مهمتر اينكه يادم نمي آيدچگونه از جاده ي190 كيلومتري مشهد-كلات(لايين نو)120 تايش را رفته ام وبعد اين اتفاق رقم خورده است.فی الواقع هرچه را به یاد می آورم خاطر ه ی رفت وآمد های پیشین من در همین جاده است !

2-دراين مسيرنسبتا طولاني به ندرت مي توان يكي –دو كيلومتر جاده ي كفي يك دست پيدا كرد.جاده ي كلات مسيري كاملا كوهستاني و پر پيچ وخم است كه چنانچه خودرويي از آن خارج و واژگون شود جز به مدد بالگرد نمي توان آن را از اعماق دره ها بيرون كشيد.با اين حال شاهكار" چپ كردن " من در يكي از همان نادر قطعات خطي هموار اتفاق افتاده است واين به نوبه ي خود سازنده ي يك ضرب المثل معروف است (معروف خواهد شد) كه : هيچ چيز باعت انحراف ما از مسير نمي شود مگر راه راست!!

3- ماشين من بيمه ي بدنه نداشت وناگزير براي بازآوردنش از تعميرگاه وصافكاري اقل دوميليوني بايد بسلفم!اين مبلغ جز براي امثال من پول زيادي نيست اما نگراني عمده ي من اينجاست كه سلفيدن يا سرفه كردن براي شكم خالي نتيجه اي جز بيرون ريختن دل وروده نخواهد داشت.باين حال مي گويند برو خدا را شكر كن كه در اين تصادف كسي طوريش نشد .مي گويند مثلا اگر خودت مرده بودي ديگر صحبت از پول برايت چه معنايي داشت؟! مي بينم كه حرفشان درست است.خدارا هزار مرتبه شكر... اما هرچه حساب مي كنم نمي توانم بفهمم شكمي كه جيبش خالي است و اگر بخواهد دو ميليون بيش از محاسبات روزمره اش بسلفد حتما دل وروده اش را بالا مي آورد ديگر شكر گزاري زنده ماندنش براي چيست؟!!

4-دوتن همراهان من دايي وپسردايي ام بودند كه در واقع اين دومي مريض احوال بود ومدتي را به دليل شكستگي لگن درمشهد بستري شده بود.اينطور كه مي گويند من در حال انتقال او به خانه ي شان در روستاي سنگديوار از توابع لايين نو ي كلات نادر بوده ام. .درعين حال فرداي آن روز من مي بايد در لايين نو مجري مراسمي مي بودم كه همه ساله در همين ايام – به ابتكارو همكاري تعدادي از دوستان اهل فرهنگ - براي معرفي و تشويق قبول شدگان كنكور سراسري دانشگاه ها بر گذارمي شود.مي گويند تو نيت ات خير بوده وبراي كار خير در راه بوده اي براي همين هم موضوع به اين سادگي وكم هزينگي ختم به خير شده است.دلم مي خواهد اين حرف ها را باور ودلم را به اين تعارفات خوش كنم اما نمي دانم چرا مرض قند وماشين ظريف ونحيف پرايد اين حرف ها حالي شان نمي شود.نمي دانم چرا همين حالا كه به سلفيدن آن دو ميليون فكر مي كنم از حنجره ام تا انتهاي روده ي كوچكم درد مي كند!

5- دقيقا نمي دانم من اين گزارش را براي چه نوشتم اما مطمئنم اين حرف ها همه ي آن چيزي نيست كه مي خواستم بگويم ونيز شك ندارم كه بناي نوشتن بسياري از اين حرف ها را نداشتم.اين واقعيتي است كه آن را تنها بايد به حساب فراموشي وعدم انسجام ذهني من در اين روزها گذاشت.به هر روي تا پرت وپلا گويي من كا را به جاهاي باريك وتاريك نكشانده آن رباعي موعود را تقديم حضورتان مي كنم. اما پيش از آن از اين فرصت استفاده مي كنم و ضمن عرض گرمترين وخالصانه ترين سپاس ها خدمت عزيزان و نازنيناني كه اين روزها با ر زحمات مرا بر دوش داشته اند ودارند از تمامي عزيزاني كه اين روز ها اسباب نگراني ودلواپسي شان بوده ام صميمانه عذر مي خواهم.بادرود و بدرود.

ادامه ي بازي...

بازآمدم از ميانه ي راه بهشت

تا زنده شوم به حكم تقدير نوشت

تا زنده شوم كه باز بازنده شوم

افسوس ادامه دارد اين بازي زشت!!

یک پست متفاوت

sandifal — Tue, 25 Aug 2009 05:09:18 GMT

دوتاگل توی یه گلدون بلور

در پس پنجره هاي دهكده

دوتا فانوس طلايي روشن اند

شب رو از رو خونه ها پس مي زنند

انگاري نور دو چشماي من اند

دوتا گل توي يه گلدون بلور

كه زمستونا مي شن بهار هم

دوتا كاج با صفا كه عمريه

خم شدن آروم آروم كنار هم

اشكشون كه روي گونه مي چكه

شبنم نجيب رنج و زحمته

زير چتر شاخه هاي سبزشون

سايه بون ساده ي محبته !

اين دو تنديس نجابت واسه من

توي عشق و زندگي نمونه اند

دوتا امضا تو كتاب خلقت اند

يادگاراي خدا تو خونه اند

پدرم يه باغبونه . مادرم

تو شباش مثل يه ماه مهربون

اين ترانه عكس لبخند اوناست

كه مي خوام قاب بگيرم تو آسمون !

معرفی مجموعه ی گزیده ای از غز ل های من

sandifal — Mon, 03 Aug 2009 10:19:38 GMT

ما به روایت من

-----------------

"ما به روایت من" نام مجموعه ی شعری است که اخیرا نشر "تکا "ازسروده های من چاپ و روانه ی بازار کرده است.اینکه این کتاب را کجا می توان دید وخرید حقیقتا نمی دانم اما با توجه به شمارگان ۸۰۰۰تایی مندرج در شناسنامه(و شمارگان ۱۲۰۰۰تایی اش مطابق قرار داد) یحتمل باید به کتاب فروشی های دولتی ونیمه دولتی سراسرکشور هم رسیده باشد.در عین حال به عرض برسانم سهم مؤلف تنها ۲۵ جلد بودکه از این مختصر فی الحال فقط ۵ تا یش باقی مانده است!

این کتاب که الحق به شکل آبرومندانه ای طراحی وچاپ شده ۱۰۲غزل ازگزیده ی کارهای قدیم و جدیدم را در بردارد و حدودا همه ی شعرهای عرضه شده در این وبلاگ را هم شامل می شود.برای من مهمترین نکته در چاپ این مجموعه امکان حضور آثاری است که نقد بی پرده ی رفتار حاکمان مضمون عمده ی آن است وبراین اساس چنانچه وسعت بلند نظری ممیزان وزارت ارشاد وسعه ی صدر گردانندگان نشر تکا را می دانستم به همین مختصر خودسانسوری موجود ومحسوس هم تن نمی دادم!

باری «ما به روایت من» هیچ ادعایی ندارد جز این امیدواری که توانسته باشد برداشت «من» از شرایط اجتماعی وسیاسی و تاریخی« ما »را به صادقانه ترین وصریح ترین شکل ممکن به محضر قاضیان عادل و مصلحت ستیز فردا روایت کند.یکی از غزل های این کتاب را می خوانید:

------------

بعد از اين

اين شعر ها براي زماني است بعد از اين

فرياد بي دريغ دهاني است بعد از اين

اين واژه اي كه درد مرا مي كشد به دوش

در جست وجوي حس بياني است بعد از اين

امروز در مكالمه لاليم و ناگزير

اين حرف ها براي زباني است بعد از اين

اين قومر اگر براي خدا بندگي نكرد

در انتظار خلق جهاني است بعد ازاين

گفتم به آرش اينهمه ترديد چيست؟گفت:

اين تيرها براي كماني است بعد از اين

با بركه ي محاصره در كوه ها بگو

چشمم به آب هاي رواني است بعد از اين

معذورم از تو اي غزل خسته ام كه عشق

احساس ناب مرد و زناني است بعد از اين

شب با دهان سفره ي خالي به خند ه گفت

خورشيد قرص كوچك ناني است بعد از اين

حالاكه گوش سنگ بدهكار ناله نيست

بغضم طلوع خط و نشاني است بعد از اين

ما گريه مي كنيم و به جايي نمي رسيم

فرياد كن كه گريه روا نيست بعد از اين

بسيار حرف ها كه نگفتيم و رد شديم

اين شعر بخشي از سخناني است بعد ازاين

خواهي شنيد قصه ي مارا اگرچه دير

از اين غزل كه نامه رساني است بعد ازاين !

برای بهانه ها

sandifal — Sun, 12 Jul 2009 09:23:18 GMT

شبانه ها

سوال كرد مردي از غم زمانه هاي ما

كه ازچه عاشقانه نيست حافظانه هاي ما؟

سوال كرد و پاسخ از نگاه تلخ ما گرفت

كه زخم دار بار زندگي است شانه هاي ما

كدام ساقي از كدام ساغر از كدام خم

شراب مي دهد به دست عاشقانه هاي ما ؟

ببين كه شعله شعله آه مي كشيم ومي شود

بلند از تمام بام ها زبانه هاي ما

براي مهر هرچه لانه ساختيم سوختند

خراب شد به دست باد آشيانه هاي ما

به نام سابقم مخوان مرا كه بعد سال ها

نمانده است غير خشم از نشانه هاي ما

نه شاهدي! نه رند بي تعلقي! نه عاشقي!

كجا به رنگ حافظ است اين بهانه هاي ما؟

دلم شبيه زورقي در آب بود و ناگهان

وزيد موج و ناپديد شد كرانه هاي ما

غروبي از افق رسيد و گم شديم پشت شب

و ناگزير صرف ماه شد شبانه هاي ما

هزار صفحه شعر ناب ساختيم و زد به آب

هزار زورق سپيد با ترانه هاي ما

هزار نامه رفت از هزار سمت و مي رسد

شبي به دست مردم جهان رسانه هاي ما

چه نسبتي است بين عشق و سينه هاي داغدار

چه نسبتي است بين بيت شعر و خانه هاي ما؟

صدابزن كه عشق درد گم شدن دراين شب است

صدا كم است و درد مي كنند چانه هاي ما !

برای مسببین اغتشاش های اخیر

sandifal — Sun, 28 Jun 2009 07:46:18 GMT

نداي آزادي !

دم خروس تو پيداست زير سو گند ت

چنان كه تيغه ي شمشير پشت لبخند ت

دوباره لب به نصيحت گشوده اي و دروغ

دريغ حال مرا مي زند به هم پند ت

چگونه مومن شيريني ات شوم خسرو

كه تلخ مي گذرد روزگارم از قند ت ؟!

به روي سرخ شهيدان ما چه خواهي گفت

از اين سياهي بي شرم اگر بپرسند ت ؟!

چنين كه مدعي عدل كردگار خودي

كجا بريم شكايت از اين خداوند ت؟!

دلم گرفت در اين شهر بي صداي غريب

كه در حصار تو افتاد و مرد در بند ت!

چقدر پشت ستم مي شوي نهان؟ توبگو

پناه مي دهد اين سقف كهنه تا چند ت ؟!

اگر كه مرگ ات ازاين زندگي نجات دهد

به غير نفرتما ن نيست سهم فرزند ت!

بريده شد همه از دست وپاي باور ما

هرآنچه رشته ي پوسيده داشت پيوند ت!

گذشته " قصه ي مرگ اميد" بود . ولي

مباد در پس آينده هيچ ما نند ت

ندای خوني ميد ان سبز آزادي

رسيد و آخر خرداد رفت اسفند ت

سياه سوگ سیاووش نيست جامه ي ما

عزاي ديو سپيد است در دماوند ت !!

برای گربه ی غمگین...

sandifal — Sun, 07 Jun 2009 06:06:18 GMT

گربه !!

گربه اي عاشق زيبايي انسان شده بود

آنقدر عاشق و بي دل كه پريشان شده بود!

عشق انسان و دل گربه ي كوچك ؟ باري...

كار سختي است ولي سخت هم آسان شده بود

گربه ي عاشق و دل باخته در شهر غريب

كنج ويرانه ي يك باغچه مهمان شده بود

عشق اين گربه پر از پاكي و بي باكي بود

آنچنان بود كه سر لوحه ي شيران شده بود!

عشق اگر بود تهيدستي انسان هم بود

و ازاين روي غم گربه دو چندان شده بود

با خودش می گفت:اين شهر چرا گرسنه است؟

- پاسخ پرسش او سفره ي بي نان شده بود!

هرچه مي رفت نگاهش به نبودن مي خورد

چشمش انگار كه بن بست خيابان شده بود

گربه از فرط هوا خواهي انسان نا چار

سخت سر گشته ي صحرا و بيابان شده بود

تا كه يك روز به دنبال دويدن يك عمر

كوچه ي عشق برايش خط پايان شده بود

گربه ي بي خبر از سرعت و ساعت ناگاه

زير ماشين زمان رفته و داغان شده بود!

همه ديدند كه در كوچه ي تاريخ آن روز

گربه ي گم شده اي نقشه ي ايران شده بود !!